Zeventien verklaringen: waarom tegenstrijdige verhalen geen zwakte zijn
Een leugenaar kiest één verhaal en verdedigt het. Wie verwarring wil, kiest er zeventien die elkaar tegenspreken, en hoeft er geen enkele te winnen.

Een leugenaar kiest één verhaal en verdedigt het. Wie verwarring wil, kiest er zeventien die elkaar tegenspreken, en hoeft er geen enkele te winnen.

Dezelfde sirenes, drie groepsapps, drie gebeurtenissen. De buurt mist geen feiten. Zij mist de plek waar het meningsverschil kan beginnen.

In februari 2017 besloot een anoniem forum dat de OK-hand een geheim haatsymbool was. Als grap, om media erin te laten trappen. Het werkte, en toen werd de grap waar.

Je zoekt iets en vindt eerst advertenties, dan een kader, dan een samenvatting, en ergens daaronder het antwoord. Er was geen dag waarop dat begon. Dat is precies het punt.

Een man koopt een wit schilderij. Zijn vriend vindt het onzin. Binnen een uur gaat het niet meer over kunst maar over wie zij vijftien jaar lang voor elkaar zijn…

Een bord langs de weg zegt iets tegen je. Je kunt niet terugpraten, want er staat niemand achter. Steeds meer van wat ons dagelijks toespreekt, heeft die vorm.

Je pakt je telefoon voor één blik op het nieuws en legt hem een half uur later weg. Wat de porno-industrie het internet leerde, en wat dat met nieuws, reclame…

Klassieke propaganda speelde het waarheidsspel vals, maar speelde het wel. De invloedrijkste propaganda van nu wil vooral dat je ophoudt met beoordelen.

Scholieren in de Parijse banlieues blokkeren hun scholen uit protest tegen bezuinigingen. Hoe een echt protest zonder leider of eisen een voedingsbodem voor propaganda wordt.

In het kort: grafisch design in politieke campagnes beïnvloedt kiezers al voordat ze de tekst lezen. Kleur, typografie en beeldtaal wekken associaties op die ons eerste oordeel over een partij…
