Doomscrollen: waarom je niet kunt stoppen en wat stoppen echt betekent
Het lege gevoel na een avond scrollen is geen toeval. Over verdriet door ontwerp, de jacht op intensiteit en stilte als keuze.

Essays over de ideeën achter contentcultuur: van Arendt en Han tot Postman en Debord. Wat denkers over media, aandacht en waarheid verklaren over de tijdlijn van vandaag.
Het lege gevoel na een avond scrollen is geen toeval. Over verdriet door ontwerp, de jacht op intensiteit en stilte als keuze.

De paus in een pufferjas werd geloofd voordat iemand naar de bron vroeg. Dat zegt meer over onze beeldcultuur dan over de techniek.

Een bericht over je organisatie klopt niet. Is dit propaganda, of maakte iemand een fout? Je wilt dat meteen weten, want je moet reageren. Maar in het eerste uur kun…

Een goed ingelezen collega zwijgt in de vergadering. Over de uitputting die moderne propaganda bewust produceert en wat zij niet kan.

Van de fakkels van vrijheid tot de drinkbeker in ieders hand: het recept van de pr-pionier werkt nog, zolang er een gedeelde wereld is om in te geloven.

'Dat is jouw waarheid, ik heb de mijne.' Met Arendt zie je wat er op dat moment verdwijnt uit een gesprek, en wat de aanvaller nooit kan maken.

Een stuk dat de lezer zelf test. Neem de technieken die je bij de ander herkent, en vraag je af wanneer je ze voor het laatst bij je eigen kamp…

Gladde berghutten, stemmen zonder adem, tiplijstjes zonder bron. Waarom slop geen bedrijfsongeval is en wat een maker nog te bieden heeft.

Eén kritische opmerking, honderden onbekende accounts, geen gesprek. Twee begrippen van Byung-Chul Han laten zien waarom het online debat vastloopt.

De video is verwijderd en de feed stroomt door. Verbieden en verdrinken sluiten elkaar niet meer uit, en dat had Postman niet voorzien.
