Climategate: hoe één gestolen zin tien jaar twijfel kocht
Een reconstructie van hoe duizend gestolen e-mails, één woord en een perfecte timing jaren twijfel kochten over onderzoek dat door acht commissies werd vrijgepleit.

Duiding en achtergrond.
Een reconstructie van hoe duizend gestolen e-mails, één woord en een perfecte timing jaren twijfel kochten over onderzoek dat door acht commissies werd vrijgepleit.

In 1954 beloofden tabaksfabrikanten in honderden kranten de waarheid te zoeken. Het was het begin van een halve eeuw georganiseerde twijfel. Een reconstructie in vijf zetten.

Een reconstructie van hoe een theorie in zes weken van een anoniem forum naar een geweer in een pizzeria reisde, en van de ene vraag die elke schakel had kunnen…

Maandag een onthulling, dinsdag nog een, donderdag een derde. De weerlegging komt op zaterdag, in één alinea. Dat ritme heeft een geschiedenis, en een effect.

Iemand stelt voor niet te reageren op een provocatie. Antwoord: leuk in theorie. De provocatie krijgt de voorpagina, en de volgende keer stelt niemand het meer voor.

Iemand zegt één zin over een ander. Niets wordt bewezen. Maar daarna gaat niemand meer naast hem zitten, en wie het wel doet, krijgt het ook.

Scans zonder doorzoekbare tekst, bestandsnamen als bijlage_def_def2, geen register. Alles is openbaar. Niets is te vinden. Dat heet begraven in overvloed.

Een leugenaar kiest één verhaal en verdedigt het. Wie verwarring wil, kiest er zeventien die elkaar tegenspreken, en hoeft er geen enkele te winnen.

Dezelfde sirenes, drie groepsapps, drie gebeurtenissen. De buurt mist geen feiten. Zij mist de plek waar het meningsverschil kan beginnen.

In februari 2017 besloot een anoniem forum dat de OK-hand een geheim haatsymbool was. Als grap, om media erin te laten trappen. Het werkte, en toen werd de grap waar.
