Doomscrollen: waarom je niet kunt stoppen en wat stoppen echt betekent
Het lege gevoel na een avond scrollen is geen toeval. Over verdriet door ontwerp, de jacht op intensiteit en stilte als keuze.

Het lege gevoel na een avond scrollen is geen toeval. Over verdriet door ontwerp, de jacht op intensiteit en stilte als keuze.

Van de fakkels van vrijheid tot de drinkbeker in ieders hand: het recept van de pr-pionier werkt nog, zolang er een gedeelde wereld is om in te geloven.

Eén kritische opmerking, honderden onbekende accounts, geen gesprek. Twee begrippen van Byung-Chul Han laten zien waarom het online debat vastloopt.

Franse scholieren dansen voor de ME en agenten dansen mee. Waarom de #blocus-dansjes geen propaganda zijn, wat een gedeelde lach laat zien en wat de feed ermee doet.

Bereik en engagement rate meten of iets is gezien, niet wat het uitrichtte. Vijf langzame cijfers en een rapportage die bij het einde begint.

Afhankelijkheid van platforms is onvermijdelijk. Vijf onderdelen die je zelf moet beheren om een volgende regelwijziging te doorstaan.

Een redactie die alles in hetzelfde tempo doet, kiest vaak het verkeerde. Drie tempo's, een wachtregel van 24 uur en wie het bepaalt.

Een actiegroep wacht een etmaal voordat zij op een beschuldiging reageert. Wat er in die uren gebeurt, laat zien wat stilte kan.

Achtduizend boze reacties, en de maker weet maar één ding over jou: dat je bleef. Hoe rage bait uitput en wat een wachttijd van 24 uur verandert.

Dezelfde zoekbalk, dezelfde knoppen, en toch moet je steeds verder scrollen. Over de drie fasen van platformverval en wie eraan verdient.
