Naar inhoud
Live
Inloggen
Contentstrategie

Waarom owned media begint bij de vraag welke afhankelijkheid je kiest

Afhankelijkheid van platforms is onvermijdelijk. Vijf onderdelen die je zelf moet beheren om een volgende regelwijziging te doorstaan.

Door Sjors Bos7 min lezen
Waarom owned media begint bij de vraag welke afhankelijkheid je kiest

Bijgewerkt op

In het kort: owned media zijn de kanalen die een organisatie zelf beheert, zoals website, nieuwsbrief, archief en eigen bijeenkomsten. Op sociale media leent ze bereik en toegang onder voorwaarden die het platform bepaalt en kan veranderen.

Een organisatie kan jarenlang haar hele publiek op één platform opbouwen. Elke campagne en elke oproep loopt erlangs, want het kost weinig en het werkt. Dan verandert het platform geleidelijk zijn regels. Links naar buiten krijgen minder bereik en berichten van organisaties worden minder vaak getoond, zodat gratis zichtbaarheid schaars wordt. De volgers staan nog in de teller, maar de organisatie bereikt nog maar een fractie van hen. Niemand kan de dag aanwijzen waarop het misging, want zo’n dag was er niet.

Owned media zijn de kanalen en voorzieningen die een organisatie zelf beheert, van de eigen site en adressenlijst tot het archief en de bijeenkomst. Afhankelijkheid van platforms is onvermijdelijk, dus de vraag is welke afhankelijkheid je kiest en welke je je niet kunt veroorloven.

Waarom owned media het platform niet vervangen

Ik pleit niet voor vertrek uit de feed. Een platform bereikt snel nieuwe mensen en helpt gelijkgestemden elkaar vinden. Dat kan een eigen site niet, en een nieuwsbrief ook niet. Een organisatie die alleen nog op eigen terrein publiceert, spreekt vooral mensen die haar al kennen.

Het risico ontstaat pas wanneer ook de relaties en het archief volledig via het platform lopen. Dan bepaalt het platform mede wie toegang houdt en wat zichtbaar blijft, meestal via kleine wijzigingen die nauwelijks als besluit worden ervaren. Een app om af te spreken is prima, zolang het gesprek zelf erbuiten plaatsvindt. Het platform mag de uitnodiging zijn, als het maar niet de enige kamer wordt.

Hoe die rolverdeling in een groter geheel past, staat in de vier soorten content naast elkaar, met het onderscheid tussen wat circuleert en wat blijft.

Hoe platformverval sluipend verloopt

De Canadese schrijver en activist Cory Doctorow gaf het patroon een naam die ik vertaal als platformverval. Hij beschrijft een cyclus in drie fasen. Eerst is het platform goed voor zijn gebruikers, omdat het moet groeien. Het geeft bereik en vindbaarheid, en organisaties bouwen er hun aanwezigheid op. Daarna heeft het platform genoeg gebruikers en gaat het die uitbuiten ten gunste van zakelijke klanten, en bereik wordt schaars en te koop. Ten slotte worden ook de zakelijke klanten uitgeknepen, ten gunste van de aandeelhouders.

Doctorow beschrijft ook het mechanisme. Hij noemt het twiddling, in het Nederlands draaien aan de knoppen. Een platform verandert zelden in één keer de regels. Het verandert duizenden kleine dingen die elk te klein zijn voor protest, zoals de volgorde waarin iets verschijnt, het gewicht van een bepaald soort reactie of de vraag of een link naar buiten wordt bestraft, en hoeveel.

Voor een organisatie kan dat schadelijker zijn dan een plotselinge regelwijziging. Een duidelijke wijziging kun je bespreken en beantwoorden. Bij veel kleine aanpassingen merk je pas laat dat het bereik is gedaald, zonder één oorzaak te kunnen aanwijzen. De gebruikelijke reactie is meer maken of meer betalen, en zo gaat de cyclus door.

Wat niet van het platform mag afhangen

De lijst die ik met organisaties doorloop is kort, en elk punt is iets wat een organisatie die alles via het platform laat lopen niet zelf in handen heeft.

  • De adressen. Bied mensen die van je willen horen een directe, vrijwillige inschrijving buiten sociale platforms. Bij abonnees bepaal je zelf of een bericht aankomt, bij volgers doet het platform dat.
  • Het archief. Zet kennis op een plek die je zelf beheert en in een vorm die je kunt meenemen. Op een extern platform leen je opslag en toegang onder andermans voorwaarden.
  • De ontmoeting. Zorg dat plek en moment van samenkomst ook buiten het platform bestaan. Het platform kan ernaar verwijzen zonder de enige gastheer te zijn.
  • Het geheugen. De organisatie moet zelf weten wie meedeed, wanneer en waarmee. Anders begint ze elk jaar opnieuw bij vreemden.
  • De stem. Bewaar de volledige versie van wat de organisatie zegt op een plek die ze zelf beheert. Het platform draagt de clip, en de tekst met bronnen en voorbehouden blijft elders beschikbaar.

Een organisatie die deze vijf onderdelen zelf beheert, kan een platform gebruiken zonder er volledig van af te hangen. Hoe zo’n eigen plek voor kennis eruitziet, beschrijf ik in het archief als bodem onder alles wat je maakt.

Waarom de clip een bestemming nodig heeft

Het laatste punt op de lijst, de stem, vraagt om uitleg. De Duitse kunstenaar en schrijver Hito Steyerl verdedigde wat zij het arme beeld noemde. Daarmee bedoelde ze de slechte kopie of de gecomprimeerde video, het telkens opnieuw geüploade fragment dat de kwaliteit van het origineel heeft verloren. Zo’n beeld reist en bereikt mensen die het origineel nooit hadden gezien, en iedereen die het deelt en hermonteert, wordt mede-maker.

Steyerl heeft daarin gelijk, en het pleit voor de clip. Een fragment van dertig seconden bereikt mensen die nooit negentig minuten zouden luisteren, en sommigen zoeken daarna het hele gesprek op. Of dat lukt, hangt af van wat er onder de clip ligt.

Als de clip het enige is, dan is elk voorbehoud dat eruit werd geknipt voorgoed weg. Verwijst de clip naar iets dat blijft bestaan, zoals een transcript of een volledig stuk, dan is hij een arm beeld in de goede zin, een uitnodiging naar iets rijkers.

Clips maken is dus prima, zolang er iets is waar de clip naartoe wijst en dat er over drie jaar nog staat, op eigen terrein.

Wat eigen voorzieningen kosten

Eigen voorzieningen kosten geld en tijd, want een eigen lijst moet worden onderhouden en een eigen archief moet worden beheerd en betaald. Platforms leken gratis, en daarom brachten organisaties er steeds meer onder.

De kosten van een platform zijn deels uitgesteld. Een organisatie betaalt jarenlang weinig en verliest later bereik of toegang. Eigen voorzieningen vragen daarentegen ieder jaar een zichtbare investering. Dat lijkt op gewoon onderhoud, waarbij je geregeld tijd en geld besteedt aan wat moet blijven, zodat veranderingen elders minder ontwrichtend zijn.

Daaruit volgt voor elke organisatie de praktische vraag over welke onderdelen van haar werk een ander mag beslissen. Uitbesteding is nuttig voor circulatie, terwijl relaties en het geheugen van de organisatie meer eigen zeggenschap verdienen. Een organisatie die die vraag nooit stelt, maakt ook een keuze, want dan blijven bestaande gewoonten bepalen wat via het platform loopt.

Hoe je morgen begint

Het platform mag de etalage zijn, de plek waar mensen je voor het eerst zien. Het mag ook reclame maken voor wat blijft, met een clip die naar het gesprek wijst of een oproep die naar de bijeenkomst wijst. Op het platform blijft dus veel dagelijks werk gebeuren. Anders dan bij een organisatie die alles via het platform laat lopen, wijst nu elk onderdeel ergens naartoe, en als de wegwijzer verdwijnt, blijft de bestemming bestaan.

Loop de vijf punten na: adressen, archief, ontmoeting, geheugen, stem. Schrijf bij elk punt op waar het nu staat, bij jou of bij een platform. Kies het punt dat het sterkst van een platform afhangt en dat je relatief eenvoudig zelf kunt beheren. Voor de meeste organisaties is dat een vrijwillige eigen mailinglijst.

Veelgestelde vragen

Wat is het verschil tussen owned media en sociale media?

Owned media zijn de kanalen die een organisatie zelf beheert, van website en nieuwsbrief tot archief en eigen bijeenkomsten. Op sociale media leent ze bereik en toegang onder voorwaarden die het platform bepaalt en kan veranderen. Beide hebben een functie. Het platform vindt nieuwe mensen, en de eigen kanalen houden de relatie, het geheugen en de volledige versie van wat je zegt in eigen hand.

Moet een organisatie stoppen met sociale media?

Nee. Een platform bereikt snel nieuwe mensen en helpt gelijkgestemden elkaar vinden, en dat kan een eigen site niet. Wel mogen adressen, archief, ontmoeting, geheugen en stem niet uitsluitend via het platform lopen. Als je die vijf zelf beheert, gebruik je het platform als wegwijzer naar een bestemming die blijft bestaan als de regels veranderen.

Waarmee begin je als alles nu via één platform loopt?

Begin met een vrijwillige eigen mailinglijst. Het is het onderdeel dat het vaakst volledig van een platform afhangt en dat relatief eenvoudig zelf te beheren is. Nodig mensen die van je willen horen uit om zich rechtstreeks in te schrijven. Daarna bepaalt de organisatie zelf of een bericht aankomt, los van wat een algoritme die week beloont.